وعده ی سرخرمن!

برای یکی از نشریات نوشته بودم، برای دانلود با نسخه ی با کیفیت جدول ها انواع تحریم ها کلیک کنید!

سخنگوی وزارت امور خارجه ی ایالات متحده ی امریکا گفته بود: حتی در صورت دستیابی به توافق جامع هسته ای تحریم های حقوق بشری و تحریم های مربوط به حمایت ایران از تروریسم باقی خواهند ماند. سوال این جاست: که مگر قرار نبود _آن چنان که آقای رییس جمهور و وزیر خارجه محترمشان ادعا می کنند_ بعد از توافق جامع و حل و فصل کامل پرونده ی هسته ای جمهوری اسلامی ایران تمامی تحریم ها اعم از تحریم های شورای امنیت، تحریم های چند جانبه و یک جانبه علیه ایران به طور کامل لغو شوند!؟ بنابراین این دسته بندی تازه از کجا آب می خورد؟ آمریکایی ها بر کدام اساس و بر چه مبنای حقوقی این چنین ادعایی را طرح می کنند؟ در این پرونده به دنبال پاسخ گفتن به این سوال هستیم!

واقعیت این جاست برخلاف مدعای رییس جمهور محترم و وزیر محترم خارجه شان چنین تبصره ای؛ یعنی تقسیم بندی تحریم ها به انواع هسته ای و غیرهسته ای آن در متن توافق نامه ی ژنو موسوم به طرح اقدام مشترک دیده شده و مع الاسف این که طرف ایرانی پای آن را امضا کرده است. در بخش مربوط به توافق جامع در طرح اقدام مشترک و در پاراگراف سوم چنین آمده است:

Comprehensively lift UN Security Council, multilateral and national »nuclearrelated «sanctions…

تحریم های شورای امنیت، چند جانبه و یک جانبه ی «مربوط به برنامه ی هسته ای» به طور کامل برداشته خواهند شد …

بنابراین و بر اساس طرح اقدام مشترک ژنو که طرف ایرانی نیز پای آن را امضا کرده است حتی در صورت کوتاه آمدن طرف های غربی و بویژه امریکایی ها از زیاده خواهی هایشان و دستیابی به یک توافق جامع، و در مقابل امتیازات بزرگی که احتمالاً طرف ایرانی خواهد پذیرفت که واگذار کند تنها آن بخشی از تحریم ها لغو خواهند شد که فقط مربوط به برنامه ی هسته ای ایران هستند، آن هم نه به یک باره، بلکه به صورت گام به گام و تدریجاً آن هم در مدت دست کم ده سال! آن طور که هفته ی گذشته اوباما در مصاحبه با رویترز به آن اشاره کرده بود.

تحریم های اجرایی

تحریمهای کنگره

ادامه مطلب →

از مذاکرات اتمی تا انتخابات ریاست جمهوری

واقعیت این است که این مقاله را پیش از ثبت نام کاندیداها و برای یکی از نشریات نوشته بودم . لکن این روزها و در حالی که بحث مذاکرات هسته ای در تبلیغات بعضی ها گل کرده است ، انتشارش به نظرم لازم رسید :

تجمع دانشجویان معترض روبروی کاخ سعدآباد

دانشجویان تهرانی که روبروی کاخ سعدآباد دراز کشیده بودند و می گفتند : آقای روحانی ! مگر از روی جنازه ی ما رد شوی تا بتوانی « سعدآباد » را امضا کنی . . .

خبر تجمع چند ده نفری نیشابوری ها در اعتراض به افزایش قیمت مرغ و نا آرامی هایی که در صف مرغ (!!) رخ داده بود را خاطرتان هست ؟اینجا درباره اش نوشته بودم . غائله ای که از درگیری سر صف توزیع مرغ یارانه ای (!) شروع شد و به سرعت به تیتر خبرهای خبرگزاری ها و رسانه های غربی تبدیل شد .آن ها آن چنان ذوق زده شده بودند که به سرعت با صدها ساعت برنامه و تحلیل به پوشش گسترده ی این اتفاق پرداختند . و من البته  به سختی می توانم اسم آن اباطیل را «تحلیل » بنامم  . بیشتر خواب هایی بود که برای ما و انقلابمان دیده بودند . و به اصطلاح خیلی زود دُم خروس ژست های حقوق بشری شان بیرون زد و خودشان پشت برنامه های فشار ها و تحریم های فلج کننده ای که به بهانه ی « بازداشتن ایران از دست یابی به سلاح های هسته ای » وضع کرده بودند را « لو دادند !» خاطرتان هست مثلاً آن روزها حسین باستانی ( اصلاح طلب فراری ) نقد مفصلی نوشته و در بی بی سی فارسی منتشر کرده بود و در آن به صراحت تعمیم این ناآرامی ها به سراسر کشور و تظاهرات های گسترده را  علیه قیمت بالای مرغ (!) و یا شرایط دشوار اقتصادی پیش بینی کرده بود .

تجمع دانشجویان دانشگاههای تهران مقابل کاخ سعد آباد

بعضی از دانشجویان شعار می دادند : درود بر فتحعلی شاه ! و « سعدآباد » را با « ترکمانچای » قیاس می کردند . . .

برنامه این بود : با فشار های گسترده ی اقتصادی و تنگ کردن اوضاع معیشت ، بین مردم _ و به خصوص اقشار آسیب پذیر و به اصطلاح توده _  و نظام و انقلاب فاصله بیاندازند و آن هارا به تدریج در برابر آن قرار دهند و در نهایت کاری کنند که این بار اقشار متوسط و ضعیف جامعه( به عکس سال هشتاد و هشت که باصطلاح مرفهین بی درد به خیابان ریخته بودند) به خیابان بیایند . و در نهایت نظام و انقلاب را مجبور به «تجدید نظر» در مواضع و محاسبات خود کنند .

 برنامه ی به ظاهر بی عیب و نقصی هم می نمود . بهر حال از قدیم هم گفته اند : که شکم گرسنه دین و ایمان نمی شناسد . ولی نشد ! عمق دلبستگی مردم به انقلاب اسلامی شان مسآله ای بود که عقل های متریالیست و  الکلی غربی ها از عهده ی فهم آن برنمی آمد .مردم ما به خاطر مرغ(!)  و مثلاً روغن انقلاب نکرده بودند که حالا که با فشار های غربی ها و برخی اشتباهات عناصر داخلی نایاب شده اند دست از نظام و انقلابشان بردارند . و البته روشن است که آن ها نمی فهمیدند ؛ چه که نمی توانستند بفهمند و به این ترتیب خرده ای هم بر ایشان نیست . این وعده ی محققه ی حق تعالی ست که بر قلب و گوش و چشم کافران « مُهر » می زند تا نفهمند .

البته گفتنی ست که تأمین معیشت مردم یکی از اوّلی ترین وظایف حکومت ها _ و من جمله حکومت اسلامی _ است . و کسانی که در این باره کوتاهی می کنند _ دانسته و یا ندانسته _  خیانت می کنند به خونهای مطهر شهدا … در این باره گفتنی ها فراوان است که بحث علی حدّه ای می طلبد و نمی گنجد در این مقال .

بهرحال حضور گسترده و حماسی مردم در راهپیمایی بیست و دوم بهمن برای جشن گرفتن سالروز پیروزی انقلاب اسلامی و بعد تر هم حضور پای صندوق های رأی گیری انتخابات مجلس ؛ دشمنان را از به نتیجه رسیدن برنامه ریزیهای گسترده شان روزاروز نومید تر کرد .

به این ترتیب به نظر می رسد  « تجدیدنظر در محاسبات »  نسخه ایست که این روزها برای سردرگمی و شکست خودشان می توان تجویز کرد ! تحلیل مواضع و رفتارهای اخیر غربی ها به روشنی نشان می دهد آن ها هم به این شکست تن داده و در حال تجدید نظر در محاسباتشان اند . به عنوان نمونه:

بنا بر برخی اخبار تأیید نشده ؛  در مذاکرات نخستین ایران و نمایندگان پنج به علاوه یک ، آن ها پیشنهاد «تأمین قطعات هواپیما» در برابر تعلیق غنی سازی بیست درصد از سوی ایران را داده بودند و این در حالی ست که در دور آخر مذاکرات و در آلماتی این « ما به ازاء » به «حذف همه ی تحریم های پتروشیمایی»  غربی ها افزایش پیدا کرده بود . و البته روشن است که تیم مذاکره کننده ی ایرانی این پیشنهاد طرف غربی را « هم وزن » گام اعتماد ساز ایران ندانسته و خواستار افزایش آن شده بودند .

حسن روحانی در کنار جکی !!

البته گوش آقای روحانی به این حرفها بدهکار نبود و علیرغم اعتراضات گسترده ی مردم این معاهده ی ننگین را امضا کرد !

به عنوان یک تحلیل مقایسه ی روند دور تازه ی مذاکرات ایران 5+1  با ادوار گذشته ی آن ؛ و خاصه تیم مذاکره کننده ی هسته ای در زمان دولت اصلاحات می تواند مفید باشد: سیاست عقب نشینی و تسلیم در برابر فشار های دشمن ، آن روز ها ما را به تعلیق و تعطیلی همه ی فعالیت های هسته ای، امضای معاهده ی ننگین سعدآباد  و هم چنین امضای معاهدی ننگین « پروتکل الحاقی » در آذر ماه سال هشتاد و دو و از سوی دولت ( بدون تصویب مجلس ) کشاند . معاهده ای که به بازرسان آژانس اجازه می داد هرزمان ، هرجایی از مملکت را که دوست دارند بازرسی کنند ، و این یعنی « حق حاکمیت ملی » یعنی کشک !! وطن فروشی تو روز روشن ! و اما « ما به ازای » غربی ها چه بود ؟ « محور شرارت » خواندن ایران !

ادامه مطلب →